شعر و ادبیات: شعر زیبای آی قصه قصه قصه از ابوالفضل سپهر

Translate

شعر زیبای آی قصه قصه قصه از ابوالفضل سپهر



آی قــصــــه قــصــــه قــصــــه
نــــون و پنیـــر و پسـتــه

یــــک زن قـــد خـمـیــــده
روی زمیـــــــن نشـسـتــــه


یــــک زن قـــد خــمیــــده
یـــــــــک زن دلشــکسـتـــه

کـــه چــادرش خــاکیـــــــه
روی زمیـــــــن نــشسـتـــــه

دست میذاره رو زانــــــــوش
زانـــــوشــــو هی میمالــــه

تندتند میـگه یا علــــــــــــی
درد میــــــکشـــــ ه مینالــــه

شـکسـتــــه و تـکیـــــــــــ ده
صــــورت خیــس و گلفـــــام

دست میکشه روی قبــــــــر
قبـــــــر شهیـــــــد گمنـــــام

آب میـــــریـــزه روی قبــــــــر
با دستـــــــــای ضعیـفــــش

قبـرو مـیشــــــــوره و بـعــــد
دست میکنه تـــو کیفـــــش

از تـــــو کـیفش یـه جـعبــــه
خــــرما میـــــاره بیـــــــــرون

میـــــــذاره روی اون قبــــــــر
بــهش میگه مادرجـــــــون

به قربـــون بـی کسیـــــــت
چــــــرا مــــــادر نـــــداری؟

پنج شنبـــــــه هـا بــــه روی
پــای کــــی سر میــــذاری؟

بابات کجاســـت عزیــــــزم؟
بــــــــــــرا درت خـــــــواهرت؟

حــرفــــی بزن عــزیــــــزم
منــــــم جـــــــای مــــادرت

نیـــگا نــکن کــــه پیـــــــــرم
نیــــــگا نــــــکن مریضــــــم

تو هم عین بچّــــه مــــــــی
راســـــت می گــــــم عزیزم

تو هم عین بچّــــه مــــــــی
بچـــــــــه بــــــی نشونــــــم

همون که رفت و با خـــــــود
بــــــــرده گرمــــــی خونـــــم

میـــــــزنه زیــــــر گریــــــــه
ســـــرش رو تکون میـــــده

درمیـــــــاره یــه عکســــــی
از کیفش نشــــــون میــــده

عکســـــو میبوسـه و بــــــعد
میــــــــذاره روی ســـــرش

عکـــــــس بچـه خوبــــــــش
عــــکس علــــــــــی اکبرش

تو هم عین بچّــــه مـــی
بچـــــه بــــــی نشونــــــم

هــــمــون که رفـــــت و با خـــود
برد گرمـــــی خونـــه ام

همون که آخرین بـــــــار
وقتــــــی که ترکـــــم می کـرد

نذاشت بـــرم دنبالـــــش
گفت که مامان تــو برگـــــرد

بــــــــــرو کنـــــــــار بـابـا
نمــــــی تونــــــه راه بیـــــاد

من خودم دارم میــــــــــرم
اونــــــه که تو رو مـــی خواد

گریه ش یهــــو بند میــــــــاد
فکـــــــر میکنــــه و با مکـــث

بغض میــــکنه دوبــــــــــــ ـاره
خیـــره میشه به اون عکس

دلــم رضــــــا نمــــــی داد
ولـــــــــی بـــــه خـــاطـر اون

دیگه پی اش نـــــرفتــــــ م
گفتـــــــم برو مــــــادرجــــ ون

صورت مـــــن رو بوســــید
بـــــرگشتـــــ ش و دویــــدش

لبخنـــد زدم زورکــــــــی
ســـــــر کــــــوچه رسیــدش

تحملـــــــم تـموم شــــــد
بــــــه دنبالـــــــش دویــــــدم

ولـــــــــی دیــگه بچــــه مو
ندیـــــــــــد م و ندیــــــــــــ ـدم

وقتــــــی رسیدم خونــــــه
بــابــای پیــــــــــرمـ ـــــــردش

یواشــی زیــــــــر پتــــو
داشتـــــش گریه میــکردش!

چه شبـــها که به یـــادش
با گریــــــه خوابم می بــرد

باباش چقــــدر زورکــــی
بغضشــــو فرو مـــی خــورد

لـبخنـــــدهای زورکــــــی
اون بغض هــــــای پیرمــــــرد

کارشـــــــو آخــرش کـــــرد
مــرد خونـــــم سکتـــه کــــرد

الهــــــــی که بمیــــــرم
چشماش به در سفید شــد

آخر نفهمیــــد علــــــی
اسیــــــــره یا شهیــــد شـــد

ســـــــرت رو درد آوردم؟
بگـــــــم بــــــازم یا بســـــــه؟

آخ الهـــــــی بمیــــــــرم
سنگــــــت چـــــرا شکستـــه؟

عـــــیب نـــداره مــــادرم
یــه کار نـــــــــــــو دستمـــه

دنـــدون رو جیــــگر بـــذار
سرویســـه نــو عروســــــــــه

دختـــــر عــــذرا پیــــره
تمــــــــــوم بشه ، یه پولـــــــی

دســــت منـــو میگیــــره
یـــــه سنگ قبر خوشــگل

خـــــودم بـــرات میـــارم
یه کمــی طاقــــــــت بیار

با فاطمــــــه میامـو
رو قبــــر تـــو میــذارم

گفتم راستــــی فاطـــــمه
رفتـــــــــه به خونـــــه بخـــــت

خیلــــی خونــدم توگوشش
راضــی شدش خیلی سخت

اون نامـــــزدعلی بــــود
همیـــــــــن علــــــــی اکبــرم

عینهــــو دختـــرم بــــود
صـــــــدام میـکرد مـــــــــادرم

راستــی تو زن گرفتـــــی؟
یا که هنـــــــــوز نامـــــــزدی؟

کاشکی مـــادرت مـیگفـــت
هیچ وقت بهش قـول نـــــدی

راستــی یادم رفت بگــم
از دختــــــــــــ رم بهــــــــــــا ره

اونم شـــوهر کرد و رفـت
شوهرشـــــــو دوســــت داره

خواسـتگارکه زیاد داشــت
ولـــــی جـــــواب نمــــی داد

میگفت عروســی باشـــــه
وقتــــــــی داداشــــــم بیــاد

بـــــــرای ازدواجــــش
داشتـــش خیلی دیر میشد

به پــــای باباش و مــــــن
اونــــــم داشت اسیر میشد

همسنگــــر علــــــی بـــود
دامــــــــاد و میـــــــــگم ننــه

بــــرای مــــــن از علــــی
یــــــــه حرفهایـــــــی میزنـه

میـــــگه شــــب حـمله بــود
تــــــــو خیبــــر و تو مجنــون

میـــــون تیـــــر و تـــرکــــــش
تــــــــو اون گلولــــــــه بارون

یــــــــه ترکــــــش خمپـــــــاره
خــورده تـــــــوی گردنـش

دیگه تــــو اون شلوغـــــــــی
بچـــــــــــه ها ندیدنـــشهمه اش

چــــرا تو حرفــــام

یاد علــــــــی می افتــــــــم
کجا بودیـــــــــــ ـم عزیــــــزم

دختـــــرمـــــ ـــو می گفتــم
کنــــــــار ســـــفره عقــــد

وقتــــــــی اونو نشــــونـــدن
یادم نمیره هــــیچ وقــــت

وقتـــــــی خطبـــه رو خوندن
وقتــی که گفتــن عروس

رفتـــــــــــه که گل بچینـــــــه
با گریــه گفت که رفتــــــــه
داداششـــو ببینــــــــــه

دوبـــاره و ســـــــه بــاره
جلـــــــــوی چشـــــم دامـاد

تمــام جبهـــــه رو گشـــت
گریــه کرد و جـــــواب داد

رویـــــــــــم سیــاه مـــــادرم
ســـــــرت رو درد آوردم

آخ آخ ، راستـــــــی ببینــــم
قـــــــــرص قلبمـــــو خــوردم

بغضــی کـرد و دستـــــــــای
لرزونـــــــــو کرد تو کیفــــش

دســـتـــای پینــه بستـــش
اون دستــــــــای ضعیفـــش

دست هایــی که جــــــــــا داره
آدم بــــــــــراش جـــــون بده

اون دستـــــای ضعیفـــــــــــــش
کـــــــه عرشـــو تکــون میده

اون دستـــــــای ضعیفــــــــــــی
کــــــــه پرشـــــــده ز پینـــــه

اون دستــــــای ضعیفــــــــــــی
کـــــــــــه مـــــــرد آفرینــــــــه

دســـــت گذاشت رو زانـــوش
همـــــون کوه عشق و صبـــر

با یاعلــــــــــــــــــی بلند شـــد
بلنــــد شــــــد از روی قبــــر

گفت دیـــــگه بــاید بــــــــــــرم
که قرص هامــــــــو نخـــــــوردم

حـــــلال بکـــــــن عزیــــــــــــزم
ســــــــــــــــرت رو درد آوردم

بازم مــــــــــــــیام کنـــــــــــارت
عزیزکـــــــــم شنیـــــــــدی؟

تــــــو هم عین بچه مـــــــــــی
بـــــــــوی اکبــــــرو میــــدی

هــــــــی اشــــــــکهای پیــرزن
زصورتـــــــــش میچکیـــــــد      
               
دور شــــــــد از ســــــر قبــــــــر
ســــــــر قبــــــــر اون شهید

شهیدی که سکتـــه کــــــــــرد
بـــابـــای پیرمــــــــــــــردش

خواهر اون وقت عقــــــــــــــد
همـــــــه ش گریه میکردش

اون که تا حــــالا غیـــــــــــر از
فاطمــــه مــادر نداشـــــــت

تیرخــــــورده بود گردنـــــــــش
روی تنـــــش سر نداشــــت

دستـــــهای اون شهیــــــــــد
بــــه پشــت مــــادرش بـود

مـــــادر نفهمیــــــــــــد که اون
علــــــــی اکبـــرش بــــــود

مـــــادرو همراهــــــــــــی کرد
گفــــــــت که مهربونــــــــم

غصـــه نـــــخور مـــــــــــــادرم
 تمامشــــــو مـــی دونـــــم

آی قــصـــه قــصـــه قــصـــه
نــــون و پنیـــــــر و پسـتــــه 

خواهــــــری که با گریـــــــــــه
 ســــــــر سفره نشستـــــه

یــــــک زن قـــد خمیـــــــــــده
ســــنگ قبــــر شکستـــــه

گریــــــــه هـــای پیرمــــــــــرد...
بگـــــــــم بازم یا بســـــــــه؟

0 دیدگاه ::

ارسال یک نظر