شعر و ادبیات: شعر آرزوى نقاشى از مریم حیدرزاده

Translate

شعر آرزوى نقاشى از مریم حیدرزاده



میان آبشار خاطراتم
كنار بوته‌ای گل می‌نشینم

همیشه آرزو كردم كه رنگ              
نگاه بوته گل را ببینم


همیشه آرزو كردم كه روزی            
برای لحظه‌ای نقاش باشم

همیشه آرزویم بوده رویا                 
ولیكن یك زمان ای‌كاش باشم

همیشه این سوالم بوده مادر          
كه رنگ لاله‌ها یعنی چه رنگی؟

همیشه گفته بودی باغ سبز است  
ولی رنگ خدا یعنی چه رنگی؟

نگاه مادرم چون یاس می‌شد          
به پرسش‌های من لبخند می‌زد

زمانی رنگ سرخ لاله‌ها را              
به دنیای دلم پیوند می‌زد

ولی من باز می‌پرسیدم از او           
كه منظورت ز آبی چیست مادر؟

همان رنگی كه گفتی رنگ دریاست        
همان رنگی كه گشته چشم از او تر

ز اقیانوس بی‌توفان چشمش         
صدای اشك‌ها را می‌شنیدم

در ان هنگام در باغ تخیل                
رخ زیبای او را می‌كشیدم

نگاهی سرخ اشكی آسمانی         
دو چشمانی به رنگ ارغوانی

ولی من هرچه نقاشی كشیدم              
 همه تصویری از رویای او بود

و شاید چند خطی كه نوشتم          
همه یك قطره از دریای او بود

معلم ان زمان كه عاشقانه             
كنار حرف‌هایت می‌نشیم

همیشه آرزو كردم كه روزی            
نگاه مهربانت را ببینم

ببینم كه كدامین دیدگانی                       
مرا با حسّ دیدن آشنا كرد

كه دستان مرا تا اوج برد                
مرا از آن دور با چشمش صدا كرد

ببینم چه كس رنگ شفق را           
به چشمان وجود من نشان داد

ببینم كه كدامین مهربانی                       
غبار غم ز رویایم تكان داد

اگرچه من نگاهت را ندیدم              
ولی زیبایی‌ات را می‌شناسم

صدای موج روحت را ستاره             
دل دریایی‌ات را می‌شناسم

ز تو آموختم نقاشی عشق             
ز تو احساس را ترسیم كردم

ز تو نور امید و موج دل را               
میان غنچه‌ها تقسیم كردم

ولی ما با مرور خاطراتم                 
به اوج آرزوهایم رسیدم

هم اینك لحظه‌ای نقاش هستم               
معلم را و مادر را كشیدم

ولی نقاشی من كاغذی نیست               
برای رسم ابزاری ندارم

كمی احساس را با جرعه‌ای عشق  
به روی برگ یاسی می‌گذارم

دل نقاشی‌ام تفسیر رویاست         
چرا تفسیر یك رویا نباشم؟

چرا رنگ غروب سرخ باشیم            
چرا چون آبی دریا نباشیم

اگرچه گشت شعرم بس مطوّل        
ولی نقاشی‌ام را قاب كردم

سحر شد خاطراتم نیز رفتند           
دوباره من زمان را خواب كردم

0 دیدگاه ::

ارسال یک نظر