شعر و ادبیات: شعر آخر اي هموطنان شوکت ايران به کجاست؟ از فرخی یزدی

Translate

شعر آخر اي هموطنان شوکت ايران به کجاست؟ از فرخی یزدی




عید جم گشت ایا ماه منوچهر عذار
بنما تهمتنی , خون سیاوش بیار

آخر ای هموطنان شوکت ایران به کجاست؟
علم و ناموس وطن دوست وزیران به کجاست؟


نه بماند و نه بماند به چنین ویرانی
روزی آید که ببینی هنر ایرانی

فرخی کین ادبیات سروده است خشن
عذر خواه است صمیمانه ز ابنای وطن

هر که را دوخته شد در ره مشروطه وطن
پر بدیهی است نگوید بجز از راست سخن

این وطن فتنه ضحاک ستمگر دیده
افت پور پشن , رنج سکندر دیده

جور چنگیزی و افغان ستمگر دیده
گر چه از دشمن دون ظلم مکرر دیده

باز بر جای فتاده است به سنگینی کوه
گوییا نامده از حمله اعدا به ستوه

1 دیدگاه ::

ناشناس گفت...

‫به ایران درود

‫..

‫به ایران و خاکش ، به باد و به آبش درود

‫به کوه و به دشت و به صحرا ، کویرش درود

‫به زرینه رود ، به سیمینه رودش درود

‫سپید رود ، به خشک رود به کارون درود

سهند و ‫سبالان و تفتان ، دماوند ِ غران درود

‫به البرز، به زاگرس ، به زنجیر ِ کوه ها درود

‫به آن دشت مرغاب ، پاسارگاد و شاهش درود

‫به کُرد و لُر و ، آذری زادگاهش درود

‫به گیلک به مازی ، بلوچ و به خوزی درود

به کوروش ، به داریوش و نادر ، شهانش درود

‫به بابک ، ابومسلم و مازیارش درود

‫به یعقوب لیث ، سور ِنا ، آریوبرزن درود

به زفران ، خراسان و فی روزه هایش درود

‫چو از خاک ایران بداریم همی تار و پود

‫به آزاد باش ِ ایران زمینان‫ به خوانیم سرود

‫بیاریم سیاهی علم ها ، ز ِ دشمن فرود

‫سپاریم کُنِش های ِ ایران ستیزان به دود

‫به نوروز ، به زاد روز ِ باستان بهارش بگوئیم درود

‫..

‫سوز

ارسال یک نظر