شعر از خاک، اين سفر... در سوگ شاپور بختيار

که در ششم اوت يکهزار و نهصد و نود و يک به قتل رسيد

زاريد ساقيان که ز ميخانه پير رفت                
موييـــد! ابرو بــاد! که از بيشه شيرر فت

گرييد بخرادان که زديوان عقــل و داد
فرزانه نجيب و دبيــر خبيــر رفت

شعر حماسی بسیار زیبا از شاعری ناشناس

چونکه ما تاریخمان بر باد رفت
هستی و فرهنگمان بر خاک رفت

کاوه و آرش همانجا خاک شد
پهلوان کشورم عباس شد

شعر علی از همای وحشت از م فرزادی

علی ای همای وحشت تو چه آفتی خدا را
که به نیزه ها کشیدی سر و گردن جدا را

به خدا که در دو عالم اثر از بشر نماند
چو علی بریده باشد رگِ گردن بقا را !

آلزایمر- سروده ای از هادی خرسندی

به تاریخ هزار و سیصد و کی
بریدند از نیستان ناله زن نی

نخواهم سالها را با شماره
که میسازم به ایماء و اشاره

شعری زیبا از هیلا صدیقی در مورد سهم زنان در ایران

ترس نشسته در دلم،غم زده در نگاه من
سهم من از زنانگی،روسری سیاه من

راز دلم نهان شده،پشت سر حجاب من
غرق گناهم،تو بیا، باز بشو نقاب من

شعری برای عید قربان از منصور فرزادی

در عید حیوانیتان حیوان قربانی کنید
با خوی کفتاریتان نشخوارِ حیوانی کنید

دررسم کشتاری چنین بر سفره های مومنین
آن هیکل بیهوده را مشغول مهمانی کنید!

شعر باتون و پشم و شعر! از شاعری ناشناس

فتنه از هر سو به قصـد جــان ما حاضر شده ست
دشمن از غيب آمده، بر دوستان ظاهر شده ست

كشور از “دشمن” تراشى هاى ما ويرانه شد
در عوض، “آقا” به كار رهبرى ماهر شده ست